دلم مثل تمام دل های هم وطنانم از داغ خوبان از دست داده امان در آذر بادگان  آتش گرفته است...

0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

.

لرزیده ایم روی شانه های لهجه ات

باهمین دستان بی ساز

و

آواره تر از تمنای ترانه های شاد

آوازهای ویرانت را

بر باد داده ایم...

آه !

تاریخ

پاتاوه ی واژه های آبادی من را 

توی کدام آوار نزدیک

گم کرده است؟