. . . سورا مجید عابدی

تو چوپان هم نمی شوی...

soora — Tue, 24 Jun 2008 14:14:48 GMT

تو چوپان هم نمی شوی...

VVVVVVVVVVVVVV

بوی گرگ را

پشت بازی هایمان قایم کرده بودیم

من

بزغاله ی گم شده ی " مندال " (۱) تو را

تا غروب

دویدم

میان تابستان طعنه ی خردسال

" تو چوپان هم نمی شوی..."

آن گاه

انگشت خیس تو بود

که

خار پای مرا

با چند آفرین هراسان

انداخت توی همیشه ی " سورا "(۲)...

......................

....سی سال هراسان است که

بز غاله ها

توی نقاشی رها شده اند

و کودکی

نقش پای غروب را

توی طعنه و تابستان

پا برهنه می دود...

----------------------------------------------------------------

پا نوشت ها:

۱- مندال: گله ی کوچک (گله ی بزغاله های کوچک...)

۲- سورا: علفزاری است در جنوب استان بوشهر( در حوالی بردخون)....

یک سلام و یک دنیا شرمندگی...

soora — Thu, 29 May 2008 08:57:48 GMT

سلام دوستان... شرمنده ی شرمنده اتان هستم که به قول کلیک عزیز نیمه فعال ( من می گویم کج دار و مریز ! ) این وبلاگ را رها کرده بودم. عذر همه ی تقصیرها شما را دعوت می کنم به خواندن مصاحبه ای خودمانی و کمی ... که دوست عزیزم آقای عادل زاده با شم خاص و ذوق و حوصله ای که داشته از من گرفته است...

برای خواندن مصاحبه ی من اینجاکلیک کنید.

این هم یک کار تازه و ...

دعوا

جهنمی بود

تابستان کنار سکوی بانک

که ساق خانم

خورد به چرخ گاری من

آقا

پولهایش را

داد به جیغ ساک خانم

و مشتی

حواله کرد برای دهان من

به سرعت

آستینم را بالا زدم

دستم رادرهوا چرخاندم

وچرخاندم و چرخاندم و محکم !

دهانم را

گرفتم !

حالا

تابستان

کنار سکوی بانک

همه

از من یخ در بهشت می خرند...

چقدر ابرهه...

soora — Mon, 09 Jul 2007 15:59:48 GMT

سلام دوستان خوبم ...

برای اینهمه تعطیلی هیـچ عـذری نمی آورم. هستی هم

بـهانه ای بود کــه بیـچاره به جـرم بی زبـانیـش نتـوانسـت

تنبلی و بهـانه جویـی های پـدرش را برای شما فریاد بزند!

* * *

غزلی راکه می خوانید ، حـاصل درنگی و حـس و حالـی اســت

درکنـار « بقیع » در شهر مدینه... راستش اصـلا توجه نکـرده ام

که این غزل با زبان امروزی کارهای من همراه و هماهنگ هست

یا نه؟ از آن رو که تنـها خاطـره اش بـرای خودم زیبـا بود، بدندیدم

پیشکش خوبی های شما کنم تا مرا به خاطر کوتـاهـی مدیـدم

در بـه روز شدن ببخشـایید... جایتـان درمدینه و مکه خالی بود...

عهد کرده بودم، با نگاه واقع بینـانه آنچه را که از آن سـرزمـین در

تاریــخ خوانـده بودم، ببینـم... اما لحظه ها و دقایقی هم بود کـه

تنـها و تنـها نگـاه کردم و این که چه گونه بایدببینم، دست خـودم

نبود... بقیع بود و انبوه کبوترانی که بر دشتی آفتاب خورده سایه

می انداخت و حصاری بلند از آهن که تپه های کوچک بیشـماری

را درخـود جـای داده بـود، همیـن! اما وقتـی مردی عربی پوش با

قسـاوتی در چشم، ما را از در آن حیاط محصـور بیرون کرد، دوباره

نگاهم به فوج کبوتران افتاد و اشک و آفتاب صبح مدینه هم یـاری

کردند ....

* * *

چقدر ابرهه...

چه می شود دل من هم کبوتری باشد

برای من دل پیغام آوری باشد

به بال شوق بگردد در این چمن، شاید

نشان مانده ی قبر صنوبری باشد

چه بوستان غریبی! بعید می دانم

بهشت روی زمین جای دیگری باشد

چقدر ابرهه باریده است، بر این باغ

که غنچه غنچه اش آه مکرری باشد

برای زمزم این خاک سعی خواهم کرد

تمام چشم و دلم پای هاجری باشد

بقیع و کعبه برای طواف یکسانند

اگر نگاه بنی هاشمی تری باشد

مدینه کوفه تر از شام بی وفایان است

خدا کند به بیابان

به غم

دری باشـد ...

من تعطیل نیستم...

soora — Thu, 01 Feb 2007 21:33:48 GMT

من تعطیل نیستم ... معطل باران مانده بودم که

" هستی " رسید....

آه ای هستی من.... شور و مستی من....

حافظ مولانای کوه...

soora — Sun, 26 Nov 2006 18:48:48 GMT

آهنگ دیگر

شعرم سرود پاك مرغان چمن نيست
تا بشكفد از لاي زنبق هاي شاداب
يا بشكند چون ساقه هاي سبز و سيراب
يا چون پر فواره ريزد روي گل ها
خوشخوان باغ شعر من زاغ غريب است
نفريني شعر خداوندان گفتار
فواره ي گل هاي من مار است و هر صبح
گلبرگ ها را مي كند از زهر سرشار
من راندگان بارگاه شاعران را
در كلبه ي چوبين شعرم مي پذيرم
افسانه مي پردازم از جغد
اين كوتوال قلعه ي بي برج و بارو
از كوليان خانه بر دوش كلاغان
گاهي كه توفان مي درد پرهايشان را
از خاك مي گويم سخن ، از خار بدنام
با نيش هاي طعنه در جانش شكسته
از زرد مي گويم سخن ، اين رنگ مطرود
از گرگ اين آزاده ي از بند رسته
من ديوها را مي ستايم
از خوان رنگين سليمان مي گريزم
من باده مي نوشم به محراب معابد
من با خدايان مي ستيزم
من از بهار ديگران غمگين و از پاييزشان شاد
من با خداي ديگران در جنگ و با شيطانشان دوست
من يار آنانم كه زير آسمان كس يارشان نيست
حافظ نيم تا با سرود جاودانم
خوانند يا رقصند تركان سمرقند
ابن يمينم پنجه زن در چشم اختر
مسعود سعدم ، روزني را آرزومند
من آمدم تا بگذرم چون قصه اي تلخ
در خاطر هيچ آدميزادي نمانم
اينجا نيم تا جاي كس را تنگ سازم
يا چون خداوندان بي همتاي گفتار
بي مايگان را از ره تاريخ رانم
سعدي بماناد
كز شعله ي نام بلندش نامها سوخت
من مي روم تا شاخه ي ديگر برويد
هستي مرا اين بخشش مردانه آموخت
اي نخل هاي سوخته در ريگزاران
حسرت ميندوزيد از دشنام هر باد
زيرا اگر در شعر حافظ گل نكرديد
شعر من ، اين ويرانه ، پرچين شما باد
اي جغد ها ، اي زاغ ها غمگين مباشيد
زيرا اگر دشنام زيبايي شما را رانده از باغ
و آوازتان شوم است در شعر خدايان
من قصه پرداز نفس هاي سياهم
فرخنده مي دانم سرود تلختان را
من آمدم تا بگذرم ، آري چنين باد
سعدي نيم تا بال بگشايم بر آفاق
مسععود سعدم تنگ ميدان و زمين گير
انعام من كند است و زنجير است و شلاق

(منوچهر آتشی)

...دو سه روزی از سوگسال منوچهر آتشی گذشته است و فرصتی برای نوشتن حتی چند خط از آن کوه پلنگین دست و پا نکرده ام...

آتشی را نه مرگ اهریمن خو و نه روز و روزگار - هیچ کدام- از صفحه ی هستی دور نمی کنند. او نخستین سال آغاز دوباره اش را به پایان آورده تا در میان باشندگان جاوید روح شعر و شعور را بیرقی دیگر بیافرازد....

او را سالها درهیبت غرور رشک آور بی مانندیش ستوده اند تا از این پس نیز او حافظ مولانای کوه و اسب و پلنگ در ژرفاهای جان و جهان

روزگاران باشد....درست یک سال پیش شعر زیر را کاسه ای کردم از دریغ ماندن جهانی بی آتش و آتشی - برای بدرقه ی آن عزیز ....

عذوبت طعنه...

واژه های سلحشورت را می خواهند

دروازه های شیهه و شرم!

واژه های چشم ناشسته ات را

می خواهد

این بدایت قحطی

وداع....

...و ریگ....

در شیب دوشیزگی

واژه های مغرورت را

می خواهد

جهان

این مادیان صبور...

آی...!

عذوبت طعنه

پلنگ رام! ....

سلام

soora — Sun, 05 Nov 2006 10:18:59 GMT

سلام...

---------------------

سلام تو را

چشمانت

از نزدیک هدایت می کنند....

...

من

خاکریز پشت حیاط خاریتان

خواهم ماند

- دشمن فرضی لب هایت - :

ـ آتش ش ش ش.....!

-----------------------------------------------------------------------

soora — Mon, 23 Oct 2006 03:28:48 GMT

عید شما مبارک...

سلام... سبدهایتان لبریز و قلک های بچه هایتان پر باد...

نماز و روزه اتان پذیرفته ی حضرت دوست...آمین!

دوبیتی هایی به گویش دشتی تقدیمتان می کنم. بگذارید خودم

بمانم و خا طره های این دوبیتی ها....

دلم رفتن مهی دلخواه واجوت

میون ای همه چه راه واجوت

تو هم چش چش که مه واجرنی امشو

خدایا افتو اندن ماه واجوت !

][[[[[[[

صوینی ور بزه دس بلورت

بوره سی هیمه سی چاله ی غرورت

مو وامبم زاپتک تا ام بچینی

تو با دسای مث دسای حورت

«»«»«»«»«»

تنیمن مثل نی ری دس بجنبوش

به نی سنبوی سیل خوت بسنبوش

دلیمن تنگ مث خونه ی فخیرا

تو با منتیل مرزنگت برنبوش...

:::::::::::::

........................

soora — Thu, 24 Aug 2006 21:37:48 GMT

سلام یاران...

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد...

از همه ی شما که برای پرسیدنی از احوالم ولو با درنگ

کوتاه نگاهی به این درویش خانه آمدید و نوشته ی تازه

ای شما را بر سفره ی لوطیانه ام میهمان نکردمعذرت

می خواهم...حتم دارم یک ببخشید کافی است

تامهربانتان بخواهم.... بگذریم....

اما پیش از آن که به خاطر نوشتن شعر (( حسنک ها))

به ملامتم بنشینیدبگویم که:

۱- حضرت عباسی خودم هم جز یک هذیان نوستالژیک

چیزی دیگر به حسابش نمی آورم اما دوستانی عزیز

(...و خیلی هم عزیز...!)دستور نوشتنش راصادرکردند و...

۲- این روزها به سبب مرگ حیدر دوراهکی دوست

فرهنگ دان فاضلم خیلی آه واندوه کشیده وخورده ام...

روزهایی که حسنک ها( نمی دانم جایی چاپ شد

یانه ...؟!...یکی دو سال بعد محمد دادفر توی آیینه ی

جنوب چاپش کرد...) مورد لطف دوستان بود به همراه

حیدر دوراهکی و جمع دیگری از هم استانی ها ( محمد

دادفر... غلامرضا قربانی.....و...)دانشجوی دانشگاه شیراز

بودیم(سال ۱۳۶۸). از آن روزها تا امروز که از نخستین

روزهای مرگ تلخ حیدر است گویا خیلی هم گذشته ...

نه؟!...

بماند... نکته این بود که پس از پایان یکی از جلسات

اداری (یادم رفت بگویم که حیدر تازگیها شده بود فرماندار

شهرستان دیر ....)تلفن همراهم به صدا درآمد...خودش

بود . فکر کردم آقای فرماندار نکته ای را که - شاید - در

حاشیه ی جلسه باید می گفته و نگفته یادآوری خواهد

کرد... گوشی را برداشتم و بی مقدمه شنیدم: (( بی

زحمت حسنک ها را بخوان...)).... روحت شاد حیدر

دوراهکی شاعر و شیرین............

حسنک ها....

تا به حال این دهاتی خسته

دل به تنها شدن نمی بسته

با خود آورده ام از آبادی

باری از عقده های سر بسته

پشت درهای آغل دل من

یک بغل غصه می شود دسته

-آخر این دل که نیست آن دلها

که زغم بشکنند پیوسته-:

جز همان شب که گاومان می مرد

دیگر این دل... مدام... نشکسته

.... بسته ام یک بز حنایی را

توی دالان این دل خسته....

حسنک ها مگر کجا هستند....؟

که گرسنه است این زبان بسته !!...

////////////////////// ///////////////////////

.....شیراز- نمی دانم چه روزی از سال ۱۳۶۸ خورشیدی......

.........................................................................................

انمالمسلمون اخوه...

soora — Tue, 01 Aug 2006 23:03:48 GMT

برادران تو سید حسن...

برادران تو

نیستند دیگر

سید حسن !

برادران تو نیستند...

... و محاسن تو

سید حسن

دانه دانه سپید

شاعر شده اند...

برادران تو سید حسن !

در فرودگاه هایشان

روسپیان را انتظار می کشند

...و به رایس

مسقطی تعارف می کنند

برادران تو را

ودکا

نیلی کرده است

و برای چربی های مضاعف جانهایشان

در بریتانیا معطل متل نمی شوند...

برادران تو سیدحسن!

تورا فراموش...؟!

نه !

تو را نمی شناسند دیگر...

بازوان قانا را

برادران تو شکسته اند سید حسن!

بانوان قانا

بازوان افراشته از خالی شیرخوارگان را

بگذار به آوار ببخشند...

و تو سید حسن !

سپید می آوری

تمام شعر های هجا برده را

برادران تو سید حسن!

لبنان را

ویران ندیده اند هنوز

که در خواب کمپانی های خمر و خمار

کاباره و آدامس می جوند....

... و تو را و لبنان را

در یک سطر

زیر نویس کردند...

تو سید حسن !

نه قلبهایشان را می خواهی

نه سر به سرشان می گذاری !

... و تنها

به دفن کودکانت می اندیشی

و بارانی که

بر بی چتری قانا

پی در پی شده است...

تو مانده ای و ستاره هایت سید حسن !

بگذار رمیده باشند

تا تو و ستاره هایت

یازده ستاره بمانید

برادران تو

گرگ هم نیستند سید حسن !

که به چاهی عزیزت بدارند....

برا دران تو

فرزندان شکم های برآمده شان هستند

آبستن

ماءالشعیر و آروغ....!

و امروز

برای محاسن شاعر سیاه و سپیدت

شعر می گویم سید حسن!

شعری آنقدر بلند

که با کودکان بال بال تو

به یک اندازه باشد...

من در شلمچه

به دست برادران تو شاعر شده ام

در خرمشهر

دختران هم کلاسیم

به دست برادران تو زنده زنده شاعر شدند...

و در کعبه

پدرانم به دست برادران تو

اسماعیل را زمزمه آوردند و ذبح شدند...

شعرهایم

به دست برادران تو

تازیانه خورده اند سید حسن !

و امروز

در چشم های درشت تو

- که برای غیرت برادرانت فاتحه می خوانند -

شعر قربانی می کنم سید حسن !

بگو چه می خواهند

لبنان و کودکانش ؟

چه می خواهند خانه های بی برادر خاموشت؟

قلک های خواب آرام کودکانم را ...؟

بسته های گریه ی همسرانم را...؟

فریادهایم را...؟

تمام اسماعیل های من

حنجره های تواند سیدحسن....

و عکس تورا

بر دست دختران کشورم

بالا برده ام

دختران کشور من سیدحسن !

حساب تمام بمب ها را نگاه داشته اند

و سالها است

تعطیلی آدم را

بر مینارهایشان گره زده اند...

...و دختران شما سید حسن !

سقوط آدم را

بر فرق برادران غیورت (!) دیده اند....

موشک هایتان را

هی بخوانید

در سوگ برادرانتان

سید حسن !

که هیچ گریه بلد نیستند...!

سلام ...

soora — Fri, 28 Jul 2006 16:33:48 GMT

سلام دوستان...

سفر مورد نظر هم به پایان آمد تا این کپر بی سایه دوباره نگاه نجیب و آرام شما را به تشباد بنشیند.به لطف دوستانی که پیام گذارده بودند هم سپاسی دیگر بدهکارم.... سربلند باشید و پروردگار بزرگ همراهتان...

شب های سفر هم برایم جالب گذشت دوستان. طبق عادتی که برای خودم هیچ توجیه منطقی ندارد شب ها ی این سفر هم به خواندن کارهای ادگار آلن پو گذشت. آخ که شبهای خنک تهران چقدر بابشکه ی امینتلادو به من گرمی می داد... دست احمد گلشیری هم درد نکند که باچاپ مجموعه ی سه جلدی داستان و نقد داستان بار من را در این سفر سبک کرده بود.... دیدار یکی دو یار قدیمی در میدان سالهای دور ادبیات مقاومت هم روزان و شب های سپری شده ام را نوستالژی تازه ای بخشید...و... اگر نبود دلتنگی ناگزیر برای یاران و دیاری که به آن دل بسته ای در دیاری دور به سی خود بودن (به قول جلال...) هم چندان پر بدک نیست....

..........................................................................................................................................