تبليغاتX
. . . سورا مجید عابدی
 

بچه ها !

سلام دوستان خوبم. قدمتان در این وبلاگ روی تخم چشمهام! ....

مسافرتی ( یا اداری بگویم  ماموریتی  ) برایم پیش آمده که ناچارم یک هفته ای خدمتتان نباشم.

پیام ها ی عزیزانم را هم بی جواب گذاشتم  چرا که مجبور بودم در این فرصت کوتاه به جمع و جور کردن

اسباب سفر بپردازم. .... اگر خدا خواست و برگشتم خدمت همه تان سلام و ادب نثار خواهم کرد

 اگر هم ...( می گویند عمر سفر کوتاه است ولی به نظرم گاهی از عمر آدمی طولانی تر است ...)

 

خوب دوستان پیام های زندگی بخشتان را بگذارید .... به امید دیدار....

 

( یک معذرت حسابی هم از عزیزان هم دیاری خودم - بردخونیهای عزیز - تمنا دارم ...

قربان  همه ی شما می روم... و دلم برایتان می تپد..... برایم دعا کنید ....)

                                              خدا حافظ

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در جمعه سی ام تیر 1385 و ساعت 19:2 |
گربه

-------

پدرت

ماهی می فروخت

  و صدای تو هر روز

مرا

     بو می کشید...

پدرت

خندید که : شاگرد !

                 نمی خواهم...

بپرس

      دکانش

      اخمهایش

                  گربه نمی خواهند...؟!

----------------------------------------------     (تقدیم به خودم!.....)

 

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385 و ساعت 10:12 |
 راستش می دانم که نوشتن کارهای سالهای دور تنها  برای خودم تجدید یک سری چیزها می کند وبس... دوغزلی را که امشب می نویسم مربوط به اوان کار کار آفرینی (!) های این دوست شما است. تحملشان کنیدلطفا.....

 

فرصت...

-------------

من هم شبی به پای دل از دست می روم

دل می دهم به رفتن و سر مست می روم

 

تا رو کند دلم به هیاهوی دشت ها

از کوچه های خلوت بن بست می روم

 

خفاش های شب زده را گو چو آفتاب

امشب - اگر مزاحمتی هست - می روم

 

در اختیار خویش چو یک لحظه فرصتم

غفلت اگر کند دلم از دست می روم

 

مرداب با حمایت باران چه می کند؟

( بامن اگر نگاه تو پیوست می روم...)

--------------------------------------------------------------------

مرگ وچشمه.....

باید بهار بود گل آورد و برد و مرد

دیوانه وار مرد (...نگویند مردو... مرد)

 

شایسته نیست ساده بگویند بعد من

دیوانه بود...غصه ی گلها نخورد و مرد!

 

توفان تبار نیست هرکه دراینجا چو گردباد

رنج سفر به دوش بیابان سپرد و مرد

 

پای کدام قطره ی گم کرده راه بود

کاینجا به روی دست زمستان فسرد و مرد

 

موجی که بود و طاقت دریا شدن نداشت

برگشت و ره به دوری دریا نبرد و مرد

 

یاچشمه بود باید و از شرم آفتاب

پیشانی بلند زمین را سترد و مرد

 

یا مثل برکه های حقیری در انزوا

یک لاشه دل به سینه نهاد و فشرد و مرد....

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در جمعه بیست و سوم تیر 1385 و ساعت 8:15 |
...

برای پیرهنت حس وحال می دوزم

یکی دو دکمه خیال محال می دوزم

 

کنار دکمه و دستی که اوج می گیرد

پرنده ای پر از احساس بال می دوزم

 

به شیب دامن پا در گریز پرچینت

هراس آهوی خوش خط و خال می دوزم

 

...و روی سینه ات انکار یقه کافی نیست

یقین روشن یک سیب کال می دوزم

 

یکی دو مقنعه با نقش بندر و بازار

(بساط ساده ی یک زن که فال...!) می دوزم

 

ــ ... وساحلی که بر آن یکه می خورد باران...ــ

نقوش ساده ی < بی شرح حال > می دوزم

 

                           تو لا به لای غزل ها لباس می پوشی ؟...

                           میان این غزل اما.... خجالتم... دادی.......

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در پنجشنبه پانزدهم تیر 1385 و ساعت 19:44 |
برای روزهای دهاتیم...

................................

 

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در پنجشنبه پانزدهم تیر 1385 و ساعت 19:15 |


        مادر...

(برای آن زن هنر مند روستایی

که تنها حاصل بی ذوقیش من بودم...

وگرنه هنرمند زنده ی بزرگی است...)

--------------

مادر  فدای عاطفه های قصیلی ات

ای سبزه زار عاطفه رخسار نیلی ات

 

برگونه های کودکیم  مهر مهر بود

آن نقش های سرخ سرانگشت و ... سیلی ات!

 

زنبیل خالی و دل پر غصه ی تو را

همسایه می نهاد به پای بخیلی ات

 

پروردیم به اشک که بازی کنم چو گل

در دشت های باز نگاه مسیلی ات

 

بر پشت بام خاطره هایم رها ... رهاست

یک سینه قصه های شبان سهیلی ات

 

جاری است تاهمیشه به جانم - به جان تو!-

لالایی شبانه ی غمها ی ایلی ات...

          ۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

------- امیدوارم آن عزیزی که درخواست این غزل را داده بودند

تاخیر مرا در نوشتنش ببخشایند.

 

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در دوشنبه دوازدهم تیر 1385 و ساعت 1:9 |
             آلبر کامو: فقر مانع این شد که فکر کنم زیر آفتاب و در

تاریخ همه چیز خوب است و آفتاب به من آموخت که تاریخ همه

 چیز نیست...

چهار راه...

پشت اولین بوق

              قرمز شدم

                 برای اعصاب سیاره ها

... و تا غروب

           ماندند توی ترافیک

 سوت که زدم

             همه

                  پیچیدند به جیغ آمبولانس ها!....

ـ راستی!

       بوق کدام تریلی

             تاریخ را

                      جریمه کرد؟!...

 

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در دوشنبه دوازدهم تیر 1385 و ساعت 0:45 |
.... سلام... خدمت رسیدم که یکی دو کار کوتاه از گذشته ها بنویسم. آخر نمی شود ازآنها دل کند. شما هم جای من بودید.... ببخشید!

                ---------------------------------------------------------------

آزرم...

این را خوب می دانم

 بی هیچ آزردگی و آزرمی

                   با هیچ بارانی نامهربان نیستی...

گذر شتابناک تو

                  بوی گریز دارد!...

......

( آسمان

          برخی شرم شیرینت باد!....)

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

کولیانه...

مزد تمام خواب های طولانیم

                سکه ی خورشید بود!

...

...ــ بازار شب از کدام طرف است؟

         (... کولی وار

              خریدار تمام خواب های جهان

                                                خواهم بود...)

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

 

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در یکشنبه یازدهم تیر 1385 و ساعت 10:48 |
 

پرسش...

نگاهت می کنند...

       (افسرده می شوی...)

نگاهت می کنند

          ...گیج و منگ...می...شوی...

نگاااهت...می کنند

.....

....پاره کلوخی برمی داری:

(قطره ی اشکی

                    به سایه ی مژگانت دویده است)

.....

چشمهایت

         چیزی از آسمان می پرسند...(؟)

...  ... آرام !

          نازنین!

به نخستین سدر تناور که رسیدی

      نفس های فرسوده ام را

                     به خاک بسپار

...و بر آن

         پشته ی خاری...

آرام ! نازنین!....

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در شنبه دهم تیر 1385 و ساعت 11:37 |
راستش خیلی هم دلم نمی خواهد از آدم ها چیز بنویسم. فعلا این یکی غزل را تحمل کنید که داشت لای یکی از کتابهایی که ۱۰ سال پیش خوانده و بسته بودم  می پوسید...

هبوط و سیب...

الست هست و بلای مخوف آدم نیست

صفوف نان وغم است این صفوف آدم نیست

 

کلاه برسر یک آه دم به دم رفته است

نه...این خطوط پریشان حروف آدم نیست

 

رها کنید به عالم تمام سگ ها را

که جز حرام خدا در ظروف آدم نیست

 

بهشت عدن سراندیب می شود وقتی

خدای عشق خدای رئوف آدم نیست

 

...و آن مجادله ها (خوب حق شیطان بود...)

هبوط و سیب مگر از وقوف آدم نیست؟!.....

-------------------------------------------------------------

 

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در جمعه نهم تیر 1385 و ساعت 13:16 |
بی تردید مرگ ((  آتشی  ))جهانی را به بی آتشی ملامت کرد...

 

      عذوبت طعنه...

 واژه های سلحشورت را می خواهند

                      دروازه های شیهه و شرم!

واژه های چشم ناشسته ات را

                                می خواهد

                     این بدایت قحطی

                         وداع....

                              ...و ریگ....

  در شیب دوشیزگی

              واژه های مغرورت را

                              می خواهد

                               جهان

                               این مادیان صبور...

آی...!

      عذوبت طعنه

             پلنگ رام!...

--------------------------------- م. عابدی -بردخون /۳۰/۸/۱۳۸۴

 

 

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در پنجشنبه هشتم تیر 1385 و ساعت 11:42 |
                                   تقدیم ! به پرونده سازان جهان...

مرا

((ته دید)) کرد آقای بخشدار!

کنار میز غذا...

مراتهدید کرد آقای بخشدار

روزی که مجبورم کرد

          نوشابه ام را سر نکشم

           و بایستم روی اولین شعله!

(مرده ریگ پدرم

             در فرهنگسرای بوشهر  

                               اسلاید شده بود...)

و مرا نفرین هم کرد

               کنار میز غذا

                   آقای بخشدار!

آقای بخشدار

          که با خاکستر من پروانه گرفته بود 

           مرا لال کرد لام تا کاف(قاف کف!)

...و مرا انداخت توی هچل!

غذایش را خورده بود آقای بخشدار

              بعد هم

                دستمال کاغذی را مچاله کرد

                و مرا تهدید کرد به یک پرونده ی پر خاکستر...

... و برگشتم

    (... و میز غذای آقای بخشدار را((سیراف)) کرده بودند)

 هفته ی میراث فرهنگی

                          توی چند تا سطل مچاله شده بودیم

                        من و چند تا پرونده(و... ه....)

   به خانه که آمدم

                      توی دفتر دخترم نوشتم:

          بابا

               آب

                   داد

                           به پرونده ی آقای بخش..

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||| م. عابدی(خرداد۱۳۸۰)

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در پنجشنبه هشتم تیر 1385 و ساعت 8:21 |
                                                    (با سلامی دگر گونه به شیراز و روزهای مانده اش

                                                    در دل صحرایی ام ...این غزل همیشه مرا به شیراز

                                                     بر می گرداند... )

آن روز کودکی که تورا دیدم ازدرخت

دنیا درخت بود وتو را چیدم از درخت

یادش به خیر میوه ی کالی که مثل دل

در کودکی برای تو دزدیدم ازدرخت

ای بادها به کوچه ی غربت دلم گرفت

بوی نوازشی برسانیدم از درخت

هان شاخه ای شکسته ام ای سیل های اشک

از باغ بگذرید و برانیدم از درخت

آه ای خزان مکوش به تاراج لانه ام

اکنون که پر کشیدم و کوچیدم از درخت

من میوه ی رسیده ی دلتنگیم کنون

ای دست های خاک بچینیدم از درخت...

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در شنبه سوم تیر 1385 و ساعت 20:27 |
                   

                       بیتوته

                    نواله ی غرور تو این بود:

                    مردی

                    که در خجالت کهنگی پیراهنت

                              بیتوته کرده است.....

                       ... ...

                     مردی

                    همزاد 

                      نیلوفر و عصیان

                    همزاد

                     شعر و شروه و ... فانوس...

                 مردی گرسنه

                 مردی که

                             تنها

                   از آتش غرور تو

                                     سیراب می شود...

                 نواله ی غرور تو

                                    این بود....

                نواله ی غرور تو

                                  این بار

                                 رویای اسب و کتل خواهد بود

                نواله ی غرور تو این بار

                               با اشک های تو آغاز می شود...

                    ......

                ...بگذار

                     آخرین سرودم را

                     از ریزش گیسوان تو برچینم

            نواله ی غرور تو... ..... ......

   ------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

+ نوشته شده توسط مجید عابدی در جمعه دوم تیر 1385 و ساعت 1:24 |