شده اند! خیلی هم قشنگ غصه می خورند ...البته مارال هنوز هم شعری را که دو سال پیش از تولدش به آمدنش پیش کش کرده بودم جواب نداده اما علی در یک برنامه ی شعری (همایش شعر دانش آموزی در بوشهر) غافلگیرم کرد...یعنی یکی از کارهایش راکه به من نشان نداده بود خواند تا اشک من را که خیلی هم به این زبان بازی تازه کارها  روی خوش نشان نمی دهم در آورد.  اول گفت: *برای پدرم که خیلی دوستش دارم*....

پس کار این جوجه شاعر من را هم بخوانید:

       برای تو....   (برای پدرم که خیلی دوستش دارم)

      کیف و کتاب و مدادم

                        برای تو

دفتر ریاضی و فارسی

                                 نه!

    دفتر نقاشیم

                       برای تو

من صورت مهربان تو را نقاشی می کنم

   و تو کارنامه ی قبولی من را

                                     بده تا

            لبخندهایت امضا کنند...

   امسال

           نمره ی انضباط شعرهایم صفر شده است

   .... اما

             تمام بیست هایم برای تو...

------------------------------------------ علی عابدی

من هم به علی آقا می گویم: بابا هم برای تو صفر می شود  تا همیشه بیست ها برایت شعر بخوانند....

امشب هم این غزل را که از دفتر غزلهایم انتخاب کردم برایتان می نویسم:

          که بود آن که مرا در وجود من گم کرد

           تمام بود مرا در وجود من گم کرد

          کدام خلسه ی وهن آفرین وهم آمیز

          تمام کشف مرا در شهود من گم کرد

          بیا که کعبه مرا سجده برده است امشب

          بیا که سجده  مرا در سجود من گم کرد

           حرم دوید و دوید و دوید تا خود را

          فکند بر من و در تار و پود من گم کرد

          هزار هاجر لب تشنه پا به پای سراب

           مرا به هرم لبان کبود من گم کرد

           فلک زمین وزمان را به نغمه ای خاموش

            در انحنای شب بی سرود من گم کرذ

           هنوز مست همان مستیم ـ همان مستی

            که دست و پای تو را با ورود من گم کردـ......

   ////////////////////// ناگفته نماند که پسرم مصطفی امشب کنارم نشسته ومدام

           چیزهایی از این چیزها می پرسد! چه دارم که جوابش بدهم؟!

                                   آتش آوردم...         (غزلی دیگر بخوانید ـ باز هم از کارهای گذشته...)

               نبودی کومه لبزیز شبی سرد آتش آوردم                      

              نبودی نی لبک گرمم نمی کرد آتش آوردم

               تو لب از شعله تر کردی سراپا شعله برگشتم

                لبت تا نام آتش برلب آورد آتش آوردم

               نگاهت بر رواق خیمه فرمان سفر می داد

               دلت فریاد می کرد: آی برگرد آتش آوردم

                           نمی دانم چرا دایم زمین را سبز می خواهند

                           نمی گوید کسی ای خرمن زرد آتش آوردم

                                         نگاه کوزه بر دوشت شبی با ایل خواهد گفت:

                                            ...تهی شد خیمه ها از آخرین مرد...آتش آوردم...!