بالاخره جوابی هم برای دوستانی که مرا برای تحریض زیاد پسرم علی و دخترم  مارال  به شعرخواندن و غصه خوردن سرزنش می کردند پیداشد .هر دوتاشان شاعر

شده اند! خیلی هم قشنگ غصه می خورند ...البته مارال هنوز هم شعری را که دو سال پیش از تولدش به آمدنش پیش کش کرده بودم جواب نداده اما علی در یک برنامه ی شعری (همایش شعر دانش آموزی در بوشهر) غافلگیرم کرد...یعنی یکی از کارهایش راکه به من نشان نداده بود خواند تا اشک من را که خیلی هم به این زبان بازی تازه کارها  روی خوش نشان نمی دهم در آورد.  اول گفت: *برای پدرم که خیلی دوستش دارم*....

پس کار این جوجه شاعر من را هم بخوانید:

       

       برای تو....   (برای پدرم که خیلی دوستش دارم)

      کیف و کتاب و مدادم

                        برای تو

دفتر ریاضی و فارسی

                                 نه!

    دفتر نقاشیم

                       برای تو

من صورت مهربان تو را نقاشی می کنم

   و تو کارنامه ی قبولی من را

                                     بده تا

            لبخندهایت امضا کنند...

   امسال

           نمره ی انضباط شعرهایم صفر شده است

   .... اما

             تمام بیست هایم برای تو...

------------------------------------------ علی عابدی

من هم به علی آقا می گویم: بابا هم برای تو صفر می شود  تا همیشه بیست ها برایت شعر بخوانند....

شهود

      غزل شهود...     

امشب هم این غزل را که از دفتر غزلهایم انتخاب کردم برایتان می نویسم:

          که بود آن که مرا در وجود من گم کرد

           تمام بود مرا در وجود من گم کرد

          کدام خلسه ی وهن آفرین وهم آمیز

          تمام کشف مرا در شهود من گم کرد

          بیا که کعبه مرا سجده برده است امشب

          بیا که سجده  مرا در سجود من گم کرد

           حرم دوید و دوید و دوید تا خود را

          فکند بر من و در تار و پود من گم کرد

          هزار هاجر لب تشنه پا به پای سراب

           مرا به هرم لبان کبود من گم کرد

           فلک زمین وزمان را به نغمه ای خاموش

            در انحنای شب بی سرود من گم کرذ

           هنوز مست همان مستیم ـ همان مستی

            که دست و پای تو را با ورود من گم کردـ......

   ////////////////////// ناگفته نماند که پسرم مصطفی امشب کنارم نشسته ومدام

           چیزهایی از این چیزها می پرسد! چه دارم که جوابش بدهم؟!

آتش آوردم...

         

                                   آتش آوردم...         (غزلی دیگر بخوانید ـ باز هم از کارهای گذشته...)

     

               نبودی کومه لبزیز شبی سرد آتش آوردم                      

              نبودی نی لبک گرمم نمی کرد آتش آوردم

               تو لب از شعله تر کردی سراپا شعله برگشتم

                لبت تا نام آتش برلب آورد آتش آوردم

               نگاهت بر رواق خیمه فرمان سفر می داد

               دلت فریاد می کرد: آی برگرد آتش آوردم

                           نمی دانم چرا دایم زمین را سبز می خواهند

                           نمی گوید کسی ای خرمن زرد آتش آوردم

                                         نگاه کوزه بر دوشت شبی با ایل خواهد گفت:

                                            ...تهی شد خیمه ها از آخرین مرد...آتش آوردم...!

یکی دو دکمه

اما این هم کار جدیدم تا تصور نکنید کم میفروشم:

           یکی دو دکمه

برای پیرهنت حس و حال می دوزم

یکی دو دکمه خیال محال می دوزم

کنار دکمه و دستی که اوج می گیرد

پرنده ای پر از احساس بال میدوزم

به شیب دامن پا در گریز پرچینت

هراس آهوی خوش خط و خال می دوزم

...و روی سینه ات انکار یقه کافی نیست

یقین روشن یک سیب کال می دوزم

یکی دو مقنعه با نقش بندر و بازار

{ بساط ساده ی یک زن که فال....} می دوزم

- ...وساحلی که برآن یکه می خورد باران ـ

نقوش ساده ی بی شرح  حال می دوزم

                               تو لا به لای غزل ها لباس می پوشی؟

                                           ( میان این غزل اما ... خجالتم...دادی....)

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

 

غزل آتش

         غزل آتش از کارهای چند سال پیش من است. خیلی دور انداختنی نشده ! :

--------------------------------------------------------------------------------------------------

پدر نیامد....شب بود و مادرم آتش

کنار شعله ... کنار برادرم " آتش..."

شب تولد من بود و دهکده می سوخت

که دایه داد مرا دست خواهرم " آتش"

کنار کنده ی سدری ستبر کنج حیاط

نشسته بود کسی تابیاورم آتش

زغال تر شدم آن شب که راه گم کردم

دوباره سوختم آمد بّه خاطرم آتش

چهار شنبه ی یک پای من در آتش ماند

گرفت آتش از آن پای دیگرم آتش

هزار ناله بکارید بر سر راهم

به آبیاری نیزار می برم  آ...تش....

پدر !

     به شعله ی چشمان مادرم

                                         برگرد.....

تورا به شعله به جان برادرم....... آتش.........

     

قبل از هر گپی از   حسین واعظ      به خاطر کمک در راه اندازی این وبلاگ  سپاس می گذارم .

چه نازنین است این دوست!...

سلام

آمدم با سبدی از شعر و غزل . برای شما یار چندان بدی نخواهم بود.

درنگی وپرسشی و حالی از حال هم پرسیدنی     یا علی..........